Niemieckiego nie cierpię. Kaleczy mi uszy. Kojarzy źle. Ale dał się znieść. Bo mu włoski pomagał? Bo film był tak pełen uroku,że mogliby nie mówić,a i tak bym się wciągnęła?

No nie wiem. Wiem,że 17-go bm ma byc na "ale kino" i bardzo go polecam. "Mostly Martha"/"Tylko Marta"  to film z cyklu: kulinaria i miłość.  Żadne tam płaskie "Życie od kuchni"/"No reservations" (obejrzałam, bo gotowali), ale 100 wzruszających minut. I nie o love story idzie. "Tylko Marta" to film o szefowej kuchni, trochę "trudnej do poznania",ale genialnej w   tym co robi Marcie. Marta kocha tylko..gotowanie. Pewnego dnia musi wpuścić w swe życie osieroconą siostrzenicę. Do "jej" kuchni wkrada się włoski chaos, a ona sama nie bardzo wie co dalej.. Nic już nie powiem. Tylko tyle,że Sandra Nettelbeck, która reżyserowała i pisała scenariusz spisała się naprawdę świetnie. Szczypta humoru, kropla łez i bazylia doprawią każdy wieczór. I jeszcze te włoskie nuty w tle.. Zresztą cały soundtrack pasuje i film ozdabia. Sergio Castelito - mimo wielkiego nosa i tak podbiłby moje serce;)

___________________

Everybody's fine" /"Wszyscy mają się dobrze" - miała być komedia, a mnie się bardziej zdaje,że to dramat. Żadne to arcydzieło. De Niro, Barrymore, Beckinsale. Spróbowałam. Ale..nie, nie żałuję. Film, który świetnie opisuje rodzinne więzi - albo ich brak. Frank (De Niro - dobry! ) choruje na raka. Po smierci żony, próbuje zgromadzić przy jednym stole swoje dzieci (czworo). Uśiwadamia sobie,że nic o nich nie wie, prócz tego,że ich profesje napawają go dumą. Zaprasza, szykuje dom, kupuje co trzeba. I co? I dzwonią telefony. Każdemu dziecku coś "wypada". Bo o czym rozmawaiać z ojcem, skoro zawsze rozmawiało się z matką? Po co mówić mu prawdę, która może zaboleć, a on jest chory? Jak się przyznać, do tego,że nie spełniło się pokładanych oczekiwań? Nie będzie łatwo.. Frank wie,że nie ma czasu, wyrusza w podróż- by odwiedzić każdego.     

Zostanie mi w pamięci scena gdy jadący do swoich dzieci ojciec, spotyka w przydworcowym barze staruszka, który mówi,że ma 94 lata i nie ma co ze sobą zrobić bo jest już niepotrzebny. Dzieci mają swoje zycia, wnuki też,każdy idzie w swoją stronę, każdy ma swoje sprawy, tylko on nadal żyje i czuje się obco. Coś pewnie jest w indywidualistycznej kulturze zachodu,że coraz bardziej czujemy się samotni. Coś pewnie jest.

____________________________________________________________

"Spider Lilies" /"Ci quing" - chiński film o ... lesbijskiej miłości. Myślałam,że takich filmów się tam nie robi, ale się myliłam. Choć jak dla mnie to film nie tylko o miłości,ale  o wielkiej samotności i przeznaczeniu.  Nie będę tu dumać, wkleję opis filmu, który znalazłam w sieci: 

 "Jade to osiemnastolatka uciekająca w wirtualną rzeczywistość bloga, w którym kokietuje i uwodzi anonimowych poszukiwaczy wrażeń. By dodać swemu wizerunkowi nieco pikanterii, chce zrobić sobie tatuaż. W ten sposób trafia do salonu tatuażu Takeko, która okazuje się być jej dziecięcą miłością. Jade prosi o zrobienie jej tatuażu, którego wzór wisi na ścianie salonu. Jest to kompozycja z tytułowych kwiatów (spider lilies)"

 - tatuażu, z fatalną historią- dodaje od siebie.

Prosta historia. Pełna smutku i bólu. Ale to też historia o tym,żeby  biernie nie poddawać się przepowieściom i magii nam przypisanej. Wzrusza obrazek osieroconej dziewczynki, która przez zabawkowy telefon próbuje rozmawiać z matką, która ja porzuciła. Wzrusza siostra, która codziennnie odwiedza chorego brata. Czy rezygnując z siebie na pewnym etapie zycia, mamy godzić się na rezygnację z własnych pragnień?

_____________________________________________________

Łuk/Hwal -   reż Kim Ki-Duk.Korea.  Znów Kim Ki-Duk. I powiem tak..dwa poprzednie filmy, o których pisałam ("Wiosna, Lato, Jesień, zima..i wiosna" oraz "Pusty dom") były dużo lepsze..

Byłam najzwyczajniej zmieszana (zniesmaczona?) widząc jak staruszek szykuje się do ślubu z dzieckiem. On miał jakieś 60 lat, ona 16.. Oboje od dziesięciu lat na łodzi, która jest domem i miejscem pracy jednocześnie. Dla dziewczynki..jest tez jedynym światem jaki ma. Czasem tylko na ich łódź przybywają wędkarze.. Pojawienie się jednego z nich burzy równowagę mikroświata. Dziecko zaczyna dorastać. Nie chcę dalej pisać.Bo niestety tym razem żadnej fascynacji nie uległam.   

_____________________________________________________

Be with Me/Bądź ze mną - reż. Eric Khoo (Singapur), na podstawie wspomnień Teresy Poh Lin Khan.

Bardzo lubię nowele w filmach. Zaczęło się od Altmana dawno temu- kiedy odkryłam,że przepadam przed ekranem widząc jak obcy ludzie krzyżują swoje drogi na tych samych ulicach. W tym filmie są trzy - jedna o starym sprzedawcy, który stracił chęć do życia po śmierci żony. Druga  - o otyłym portierze, który jest przedmiotem drwin we własnej rodzinie, a który podkochuje się w pięknej pracownicy biurowca, którego pilnuje. Trzecia - o dwóch nastolatkach, które poznają się w sieci i zakochują w realu. Ale spoiwem wszystkich historii jest prowadzona z offu opowieść Teresy. Niewidomej i głuchej nauczycielki szkoły specjalnej, która dzieli się z nami ogromem swojego doświadczenia (żeby nie powiedzieć nieszczęścia). Przy jej opowieści , nasze małe nieszczęscia stają sie miałkie i chwilowe.Codziennie przypominam sobie jej historię i mówię Bogu dziękuję.. Ten film jest smutny. Mimo optymistycznego przesłania, jakie może się nasunąć. Obok nas jest masa ludzi, z których być może czasem się śmiejemy, których może omijamy i może nie mamy z nimi nic wspólnego - prócz potrzeby kochania.